Վարչություն

— Տատիկ, մի պատմություն պատմիր ինձ։ Պատմիր Արարատի մասին,— խնդրեց Արաքսին։— Քնելու ժամանակն է ,— ասաց մայրը։— Մի կարճը միայն, խնդրում եմ,— աղաչեց Արաքսին։— Լավ,— վերջապես ասաց տատը։— Կպատմեմ այն օրը, երբ Ալբերտն ու ես տեսանք Արարատը։— Դա շատ տարիներ առաջ էր, դեռ ձեր ծնողները չէին ծնվել։ Ալբերտն ու ես նոր էինք ամուսնացել։ Իմ զարմիկներից մեկը, որ ապրում էր Դվինում՝ հորեղբայրներիս մոտ, ամուսնանում էր, և մենք որոշեցինք ճանապարհ ընկնել՝ նրանց այցելելու և միաժամանակ տեսնելու այն լեռը, որտեղ ծնվել էի։ Գարուն էր, և ճանապարհները եզերված էին հազարավոր վայրի ծաղիկներով, որոնք լցնում էին բնապատկերը վառ գույներով։ Քայլում էինք օրեր շարունակ՝ անցնելով խոր հովիտներ, երգող առվակներ և բարձր լեռներ, որտեղ ձյունը դեռ ծածկում էր ճանապարհները։ Դա առաջին անգամն էր, որ դուրս էինք եկել մեր գյուղից։ Ես ընդամենը տասնյոթ տարեկան էի, և այդ ամենն ինձ համար մի արկած էր, որի մասին չէի երազել անգամ իմ ամենահամարձակ երազներում։ Ալբերտը փորձում էր թաքցնել իր ոգևորությունը, բայց նրա աչքերը փայլում էին յուրահատուկ լույսով։ Օրերն անցնում էին, լեռները կարծես աճում էին՝ դիպչելով երկնքին և կորչելով ամպերի մեջ։ Ես արդեն մոռացել էի մեր ճանապարհի նպատակը. Իմ միտքը լցված էր միայն այն առասպելական լեռան պատկերով, որին ծնողներս չէին տեսել, բայց ես պետք է տեսնեի…Երբեք չեմ մոռանա այն պահը, երբ առաջին անգամ տեսա այն։ Գեղեցիկ առավոտ էր, և մենք ծանրությամբ բարձրանում էինք կտրուկ լանջով։ Վերջապես, մեծ ջանքերից հետո հասանք մի լայն դաշտավայրի, ծածկված խոտերով։ Եվ այնտեղ, հեռվում՝ Արարատը…— նրա ձայնը դողաց, երբ արտասանեց այդ անունը։Նրա վեհ կերպարը՝ երկու գագաթներով, ծածկված էր հավերժական ձյուներով։ Գագաթին կուտակված էին բամբակյա ամպեր, որոնք չէին կարողանում անցնել այդ վեհ պատնեշը։ Մի պահ ինձ թվաց, թե դրախտում եմ, և այդ լեռը Տիրոջ արքայության դարպասն է։ Ձեր պապիկն էլ խոսելու ունակությունը կորցրել էր։ Մենք ժամերով մնացինք նույն դիրքում՝ կախարդված նրա հիպնոտիկ հայացքով։ Չկային թռչուններ, չկային ծառեր, ոչինչ չէր խանգարում տեսարանին։ Միայն Արարատն ու մենք… Այլևս երբեք չվերադարձա այդ վայր, բայց նրա պատկերը ինձ ուղեկցել է ողջ կյանքում։ Իմ հիշողությունը սկսում է մարել, դեմքերն ու վայրերը խամրում են, բայց նրա վեհ կերպարը մնում է անփոփոխ։ Ես միշտ փորձել եմ արժանի լինել այն պարգևին, որ Տերը տվեց ինձ՝ թույլ տալով տեսնել իր կատարյալ ստեղծագործությունը։Այդ պատճառով էլ չլացեցի, երբ ձեր պապիկը մեզ հետ չեկավ. Գիտեմ, որ նա վերադարձել է Արարատ և այժմ հանգչում է այնտեղ՝ տառապանքներով լի կյանքի ավարտից հետո։ Եվ մոտ է այն օրը, երբ մենք կրկին կհանդիպենք նույն վայրում, որտեղ մեր սրտերը միաձուլվեցին և լցվեցին երջանկությամբ։Ռեբեկան լռեց և փակեց աչքերը։ Կրակների մեծ մասը արդեն մարել էր, և միայն մի քանի խարույկների մոխիրը լուսավորում էր դաշտը։ Մի պահ բոլորին թվաց, թե տեսնում են Արարատը՝ արտացոլված Ռեբեկայի աչքերի մեջ…Մարկ Մորտե «Արարատի Երեխաները»
… See MoreSee Less

Մեծ ուրախությամբ հայտնում ենք, որ մեր ընտանիքը համալրվեց արդեն 130-րդ անդամով 🎉Սա պարզապես թիվ չէ․ սա վստահության, միասնականության և ընդհանուր նպատակի ուժեղ ապացույց է։ Մենք միասին ավելի ուժեղ ենք՝ միավորելով մասնագետներին, գաղափարները և փորձը՝ հանուն ոլորտի կայուն զարգացման։Շնորհակալ ենք յուրաքանչյուրիդ՝ մեր ճանապարհի մի մասը լինելու համար։Առաջ շարժվենք միասին՝ ստեղծելով նոր հնարավորություններ ու նոր հաջողություններ 🚀We’re happy to share that our community has reached a new milestone — welcoming our 130th member 🎉This is more than just a number; it’s a reflection of trust, unity, and a shared vision. Together, we are stronger — bringing professionals, ideas, and experience together to drive the sustainable development of our sector.Thank you to each of you for being part of this journey.Let’s keep moving forward together, creating new opportunities and achievements 🚀#ՊԶՀԱ #ՄենքՄիավորումԵնք #AAPTG #WeUnify
… See MoreSee Less

Armenian Association of Professional Tourist Guides / AAPTG